پس از آن که عالم وجود به وجود ذى وجود ایشان منوّر شد پیامبر اکرم به على (ع) فرمود: «چه نامى بر این فرزندم نهادى.»
حضرت فرمود: «ما در نام گذارى این فرزند بر شما پیشى نمى گیریم.»
پیامبر (ص) فرمود: «من نیز در این نام گذارى بر خداوند سبقت نمى گیرم.»
پس از مدتى جبرئیل بر پیامبر نازل شد و فرمود: «یا رسول الله خداوند به تو سلام مى رساند و مى فرماید نسبت على به تو بمانند نسبت هارون به موسى است پس فرزندت را به نام فرزند هارون «شبیر» بنام.»
پیامبر (ص) فرمود: «زبان ما عربى است او را به عربى چه بنامم» و جبرئیل گفت: «او را حسین بنام.»
کنیه امام حسین «ابو عبدالله» و کنیهی مخصوصش «ابوعلی» است، و دارای القاب بسیاری است؛ از جمله: الشهید السعید، الامام الثالث، رشید، طیّب، وفیّ، مبارک، سبط، تابع لمرضاه الله (پیرو خشنودی خدا)، الدلیل علی ذات الله (راهنما به ذات خدا) است. مشهورترین لقب امام «زکیّ» است.
اما شریفترین لقبش لقبی است که پیامبر گرامی اسلام برای او و برادرش امام حسن «ع» قرار داد: «انّ هما سیّدا شباب اهل الجنّه» (حسن و حسین دو آقای جوانان اهل بهشتاند.)؛
امام حسین (ع) در روز عاشورا، هنگامی که توسط یاران دشمن محاصره شده بودند، به شهادت رسیدند.
روز میلاد این امام بزرگوار در تقویم ملی ایران به روز پاسدار نام گذاری شده تا سیره جهل ستیزی قافله سالار عشق و شهادت، منشور حرکت و فعالیت پاسداران باشد.
پاسداران انقلاب اسلامی در طول سالیان در تاسی به سالارشهیدان و صیانت از آموزههای مکتب آن حضرت جانفشانی کرده اند.





















