اول شهریور ماه مصادف است با روز پزشک، روزی که دکتر قریب درباره آنها میگوید: اگر پزشک هستی دیگر متعلق به خودت نیستی اگر متعلق به خودت هستی دیگر پزشک نیستی.
سامان میبخشد و پزشک با تامین سلامت جسمی مردمان، آنها را برای امور دنیوی و اخروی آماده و سرحال نگه میدارد.
اخلاق پزشکی
پزشکی و اخلاق، پیوندی مقدّس و ناگسستنی دارد.
پزشکی به سلامت انسان میاندیشد و اخلاق، سعادت انسان را هدف خویش میداند.
پزشکی پاسدار جسم است و اخلاق، نگهبان روح.
یکی فضای زندگی فیزیکی را تلطیف میکند و دیگری فضای روابط اجتماعی و زندگی فرهنگی را یاری میرساند.
نگاه تک بُعدی به زندگی انسان، گاه تن را به فراموشی سپرده و نعمت بزرگ سلامت را از بشر گرفته، و گاه انسانیت انسان را دستخوش نسیان نموده و روح ملکوتی وی را نادیده انگاشته است.
چه نیکو است که پزشک، افزون بر سلاح مادّی و دارو، مسیحادم و عیسی نفس باشد و با کلام و خلق نیک، تاعمق جان بیمار نفوذ کند و بیماری را شفابخش باشد.
در طول تاریخ، پزشکی شغلی مقدس بوده و بسیاری از طبیبان روزگاران کهن، از عالمان دینی و اولیای الاهی بوده اند و با همگامی پزشکی و اخلاق، با شفادهی بیماری جسمی بیماران، آن را وسیله جذب و هدایت مردم به سوی ارزشهای معنوی قرار داده اند.
پزشکی و یاد خدا
سرور ساجدان، امام زین العابدین علیه السلام در مناجات با حضرت حق میفرماید: «شادمانی و راحتی من در راز و نیاز با تو است، و شفا و بهبودی دردها و رنجهای من در نزد تو میباشد».
یاد خدا در پزشکی نقش برجستهای برعهده دارد.
آنگاه که بیمار در مراحل شدید و بحرانی قرار گرفته و پزشک مضطرب و نگران است، تنها امید بخش دل او، اطمینان به قدرتی بی پایان و هستی بخش میباشد که بر سراسر وجود بیمار حکومت میکند و درمان واقعی به دست توانای اوست؛ چنان که حضرت ابراهیم علیه السلام میفرماید: «در هنگام بیماری، او شفابخش من است».
پزشک با ایمان هیچ گاه به بن بست ناامیدی نمیرسد و همواره به خدای توانا متکی است و اگر خود را برای درمان ناتوان ببیند، بیمار را به طبیب واقعی همگان، خدای متعال راهنمایی میکند.
ابوعلی سینا را بیشتر بشناسید؛
همو که به اعتراف همه عالمان شرقی و غربی، در ردیف بزرگترین دانشمندان تمام دورههای تاریخی این کره خاکی قرار دارد.
درباره اش گفته اند که: «هیچ یک از علوم زمان برای وی بیگانه نبود» و خود میگوید که در هیجده سالگی، تمام دانشهای زمانه را فرا گرفته و بر آنها چیره شده بود؛ به طوری که سالها بعد گفت: «آن چه در آن زمان میدانستم، به همان گونه است که اکنون میدانم و تا به امروز چیزی بر آن نیفزوده ام» و این شعر را انشا کرد:
از قعر گل سیاه تا اوج زُحَل کردم همه مشکلات عالم را حَل
فارغ گشتم ز قید هر مکر و حیل هر بند گشوده شد، مگر بند اجل
یاد و نام این دانشمند بزرگ را گرامی میداریم و این روز بزرگ، روز پزشک را به همه پزشکان بزرگوار، این سخت کوشان عرصه علم و عمل، تبریک میگوییم.
پزشکی ابن سینا
ابوعلی سینا، نه تنها یکی از بزرگترین فیلسوفان جهان، بلکه یکی از برجستهترین چهرههای تاریخ پزشکی در همه دوران ها است.
حکومت گرفته، تا دربه دری و آواره گی و تبعید خود خواسته و حتی زندان را دربرمی گرفت.
ولی با وجود این، پورسینا خم به ابرو نیاورد و با جهد و تلاش، آثار گران سنگی به زبانهای عربی و فارسی نوشت که گاه تا ۴۵۰ عدد کتاب و رساله به او نسبت میدهند.
ابوعلی در دو هفته آخر عمر پر بار خویش، به اطعام فقیران پرداخت و بردگان را آزاد ساخت و تمام قرآن را هر سه روز یک بار تلاوت کرد تا سرانجام در ۵۸ سالگی، در روز جمعه اول رمضان سال ۴۲۸ هجری قمری، مطابق ۲۸ خرداد ماه ۴۱۶ هجری شمسی در همدان بدرود حیات گفت و بدین سان، شمع زندگی یکی از درخشانترین چهرههای علم و حکمت جهان خاموش شد.
هماره یادش گرامی باد.
