آیا وظیفه یک نماینده، سکوت در برابر سقوط کیفیت آموزشی فرزندان استان است یا ایستادگی برای اصلاح مسیر؟ منتقدی که با نگاهی سطحی، دغدغههای ساختاری دکتر تاجگردون را به بازی سیاسی تقلیل میدهد، نهتنها از درک ماهیت نظارتی پارلمان فاصله گرفته، بلکه با تمرکز بر حاشیهها، سعی در پوشاندن حقیقتِ افتِ معدلها دارد. این نوشتار، پاسخی است به کسانی که بر “آرامشِ ظاهری اصرار میورزند، در حالی که ریشه اصلی بحران، دقیقاً در همان بیتفاوتیهایی است که امروز تحت عنوان عدم ایجاد حاشیه از آنها دفاع میشود
پایگاه خبری تحلیلی امید دنا، در نوشتاری که اخیراً منتشر شده، نویسنده با نگاهی محدود و با استفاده از واژگانی که بیش از آنکه به دنبال حقیقت باشد، به دنبال ایجاد شکاف و حاشیه است، سعی کرده است یک دغدغه بزرگِ آموزشی را به یک بازی سیاسی یا لجبازی مدیریتی تقلیل دهد. اما باید پرسید: آیا وظیفه یک نماینده، سکوت در برابر افت کیفیتِ آموزشیِ فرزندانِ استان است یا پرسشگری برای اصلاحِ مسیر؟
نویسنده با لحنی که گویی سعی در تخریبِ یک حرکتِ نظارتی دارد، تلاش میکند تا مسئولیتپذیری را با حاشیهسازی یکی بداند. اما واقعیت این است که وقتی یک نماینده، با تجربهای که در سطوح بالای بودجه کشور دارد، بر موضوع میانگین پایینِ معدلها انگشت میگذارد، او در حال ایجاد حاشیه نیست؛ او در حال برخورد با یک حقیقت تلخ است که نباید پشتِ پوششِ آرامش ظاهری پنهان شود.
بسیاری از کسانی که امروز با تندی به طرح این موضوع میتازند، شاید در روزهایی که کیفیت آموزش استان در حال سقوط بود، سکوت کردند تا «حاشیهای» ایجاد نشود. اما حقیقت این است که سکوت در برابر افتِ کیفیت، خود بزرگترین حاشیه و بزرگترین آسیب به نظام تعلیم و تربیت است. دکتر تاجگردون با طرح این موضوع، در واقع ضربهای به بیتفاوتی وارد کرد؛ ضربهای که هدفش نه تضعیفِ آموزش و پرورش، بلکه بیدار کردنِ وجدانهای مدیریتی و جلب توجه به یک بحرانِ پنهان بود.
نویسنده با پرسشی کنایهآمیز از ایشان میپرسد که چه بودجهای از جیب خود بخشیدید؟؛ این پرسش، نه تنها از درک صحیح نقش یک نماینده فاصله دارد، بلکه نشاندهنده یک نگاهِ سطحی به مفهوم خدمت است. وظیفه نماینده، پرداختِ هزینهها نیست؛ وظیفه او، ناظر بودن بر هزینههایی است که از جیب ملت پرداخت میشود. اگر با بودجههای موجود، کیفیتِ آموزشیِ استان به سطح مطلوب نرسیده، این دقیقاً همان جایی است که باید با قدرتِ پرسشگری، از مسئولان پاسخ خواست.
باید با قاطعیت گفت: اگر در طول این یک سال، شاهدِ کوچکترین تغییر در رویکردِ مدیریتی، حساسیتِ بیشتر به کیفیتِ یادگیری و تلاش برای ارتقای شاخصهای آموزشی استان بودهایم، قطعاً باید از این تلاطمِ سازنده و نقدِ سلامتِ آموزشی دکتر تاجگردون قدردانی کرد. چرا که گاهی برای درمان یک زخم، باید ابتدا آن را باز کرد؛ و این کار، فراتر از یک حاشیه، یک ضرورت برای بقای نظام آموزشی استان است.
آیا میخواهیم با آرامشِ کاذب، آیندهی علمی استان را به قربانی کنیم؟ یا میخواهیم با پرسشگریِ دردناک اما لازم، راهی به سوی کیفیت و تعالی پیدا کنیم؟
دکتر تاجگردون با دغدغهای که از سرِ دلسوزی برای آیندهی جوانان و دانشآموزان این استان بود، مرزهای سکوت را جابهجا کرد. اگر این حرکت برای برخی حاشیه است، برای کسانی که به دنبال ارتقای سطح علمی این استان هستند، یک نقطه عطف برای مسئولیتپذیری است. ما به جای بحث درباره اینکه چرا موضوع مطرح شد، باید با تمام توان بر این موضوع تمرکز کنیم که: چگونه میتوانیم کیفیت آموزش را به جای معدلهای کاذب، به واقعیتِ علمی نزدیک کنیم؟
- نویسنده : خانم ویسی
- منبع خبر : امید دنا
