پایگاه خبری تحلیلی امید دنا،گاهی باید از کوچه‌های قدیمی گذشت تا ارزش خدمت را فهمید؛ از دیوارهای خسته‌ای که سال‌ها انتظار کشیدند، از فرهنگسرایی که با آمدن کودکان دوباره نفس کشید و از محله‌ای که به همت مردی دلسوز، رنگ امید و آبادانی به خود دید. فرهنگسرای محله لبنان گچساران، همزمان با حضور صمیمانه دکتر غلامرضا تاجگردون، نماینده مردم شریف گچساران و باشت، میزبان جشنی برای کودکان متولد شهریور بود؛ جشنی ساده اما پرمعنا، کوچک اما ماندگار، که در آن لبخند کودکان با حضور مسئولان گره خورد و نشان داد خدمت واقعی، از همین لحظه‌های انسانی آغاز می‌شود.

در روزگاری که بسیاری از محلات قدیمی، به فراموشی و بی‌توجهی گرفتارند، سخن گفتن از سروسامان یافتن محله لبنان، سخن گفتن از همتی است که باید ستوده شود. بی‌گمان دکتر تاجگردون در سروسامان دادن این محله قدیمی، بیشترین نقش را داشته است؛ نقشی که نه در قالب شعار، بلکه در پیگیری مطالبات مردم، توجه به زیرساخت‌ها، احیای فضاهای فرهنگی و بازگرداندن اعتماد و امید به اهالی دیده می‌شود. محله قدیمی، تنها خاک و خشت نیست؛ حافظه شهر است. مردمی دارد که سال‌ها در آن زندگی کرده‌اند، خاطره دارند، ریشه دارند و شایسته‌ترین انسان‌ها برای داشتن محله‌ای آباد و آبرومندند. توجه به چنین محله‌ای، توجه به هویت شهر است و کسی که این هویت را پاس می‌دارد، شایسته تقدیر است.

دکتر تاجگردون در کنار مردم، در دل محله، در میان خانواده‌ها و در جمع کودکان حاضر شده است. همین حضور بی‌تکلف، نشان از درک عمیق او از مسئولیت دارد. مسئولیت فقط ساختن پل و خیابان نیست؛ مسئولیت، ساختن دل‌هاست. مسئولیت، آن است که کودک محله احساس کند آینده‌اش مهم است، خانواده‌اش احساس کند صدایش شنیده می‌شود و محله قدیمی احساس کند به حال خود رها نشده است. حضور دکتر تاجگردون در جشن کودکان محله لبنان، دقیقاً همین پیام را دارد: «شما فراموش نشده‌اید.»

از جمله نشانه‌های نقش بی‌بدیل دکتر تاجگردون در سروسامان دادن این محله قدیمی، توجه به سه محور اساسی است:

نخست، توجه به عمران و بهسازی محله. محله‌های قدیمی، بیش از هر چیز به نگاه ویژه در حوزه زیرساخت نیاز دارند. پیگیری مطالبات اهالی، توجه به معابر، فضای شهری و رفع کاستی‌ها، اقدامی است که محله را از رکود و فراموشی بیرون می‌آورد. دکتر تاجگردون با درک این ضرورت، نقشی تعیین‌کننده در سروسامان دادن به وضعیت این محله ایفا کرده است؛ نقشی که آثارش را باید در زندگی روزمره مردم دید و در رضایت اهالی جست.

دوم، احیای فرهنگ و نشاط اجتماعی. فرهنگسرا، قلب فرهنگی محله است. وقتی فرهنگسرای محله لبنان میزبان کودکان می‌شود، وقتی خانواده‌ها در آن گرد هم می‌آیند و وقتی مسئولان در آن حاضر می‌شوند، فرهنگسرا از یک ساختمان ساده به کانون امید تبدیل می‌شود. حمایت دکتر تاجگردون از چنین برنامه‌هایی، حمایت از نشاط اجتماعی، سلامت روان کودکان و تقویت پیوند خانواده‌هاست. این کار، سرمایه‌گذاری بر آینده است؛ سرمایه‌گذاری بر دل‌هایی که فردا سازندگان این شهر خواهند بود.

سوم، حضور صمیمی و اعتمادآفرینی.         شاید مهم‌ترین نقش دکتر تاجگردون، همان حضوری باشد که فاصله‌ها را کم می‌کند. حضور در میان کودکان، نشستن پای حرف خانواده‌ها و همراهی با مردم محله، اعتمادی می‌سازد که سال‌هاست برخی شهرها از آن محروم‌اند. اعتماد، گران‌بهاترین سرمایه اجتماعی است. دکتر تاجگردون با چنین حضورهایی نشان داده است که نماینده مردم بودن، تنها یک عنوان نیست؛ یک مسئولیت انسانی و اخلاقی است. او با رفتار صمیمی خود، به مردم می‌گوید که در کنارشان است و برای بهتر شدن زندگی‌شان تلاش می‌کند.

آنچه در محله لبنان رقم خورد، تنها یک جشن تولد نبود؛ نمایشی از همدلی، توجه و مسئولیت‌شناسی بود. کودکی که امروز در چنین جشنی شاد می‌شود، فردا خاطره‌ای خوش از محله، فرهنگسرا و مسئولان خود در ذهن دارد. این خاطره، پایه‌گذار شهروندی امیدوار و مسئول‌تر است. خانواده‌ای که امروز شاهد توجه مسئولان به فرزندش است، فردا با اعتماد بیشتری در مسیر آبادانی شهر همراه می‌شود. و محله‌ای که امروز نشانه‌های سروسامان یافتن را می‌بیند، فردا با انگیزه بیشتری برای حفظ و ارتقای آن تلاش می‌کند.

بی‌شک، ستایش دکتر تاجگردون در این عرصه، ستایشی به‌جاست. او در سروسامان دادن به این محله قدیمی، بیشترین نقش را داشته و این نقش، شایسته تقدیر و حمایت است. حمایت از چنین اقداماتی، حمایت از مسیر خدمت صادقانه، توجه به محلات قدیمی، احیای فرهنگ محلی و ساختن جامعه‌ای شادتر و همدل‌تر است. امید است این مسیر ادامه یابد، فرهنگسراها بیش از پیش زنده بمانند و محله‌های قدیمی، با همت مسئولان دلسوز و همراهی مردم، روز به روز آبادتر و سرزنده‌تر شوند.

لبخند کودک، معتبرترین سند خدمت است. و دکتر تاجگردون، با حضور صمیمانه خود در جمع کودکان محله لبنان، سندی دیگر بر صداقت، مردمی‌بودن و دلسوزی خویش امضا کرد؛ سندی که در دل‌ها ماندگار خواهد ماند و نام او را در خاطره این محله قدیمی، با مهربانی و خدمت گره خواهد زد.