1. به گزارش از پایگاه خبری تحلیلی امید دنا در روزگاری که برخی مسئولان فاصله میان میزهای اداری و زندگی مردم را هر روز بیشتر می‌کنند، کاظمی راه دیگری را برگزیده است؛ راهی که از میان کوچه‌های خاکی روستاها، از دل خانه‌های ساده مردم و از کنار سفره‌های بی‌ریای عشایر می‌گذرد.

او مرزهای فرمانداری را شکست؛ فرمانداری را از پشت درهای بسته بیرون آورد و به میان مردم برد. از رود رسمه تا رودریش و آجم، از دشمن‌زیاری تا طیبی، کمتر روستایی را می‌توان یافت که قدم‌های او را به خود ندیده باشد. جاده‌های سخت‌گذر، مسیرهای صعب‌العبور و روستاهای دورافتاده، هیچ‌گاه مانعی برای رسیدن او به مردم نبوده‌اند.

کاظمی خوب می‌داند که توسعه را نمی‌توان تنها از پشت گزارش‌ها و آمارها جستجو کرد؛ باید در کنار مردم نشست، صدای آنان را شنید و دردهایشان را لمس کرد. او بارها در میان پیرمردان روستا، جوانان جویای کار و حتی کودکان پرامید نشسته است؛ بی‌تکلف، بی‌واسطه و صمیمی. گاهی بر سر سفره‌ای ساده، جرعه‌ای چای نوشیده و ساعتها پای صحبت مردمی نشسته که شاید سال‌ها منتظر شنیده شدن بودند.

آنچه این حضورها را ارزشمندتر می‌کند، صداقت اوست. مردی که تلاش می‌کند وعده‌ای ندهد که توان انجامش را ندارد. حقایق را همان‌گونه که هست با مردم در میان می‌گذارد و اگر مشکلی در کوتاه‌مدت قابل حل نباشد، شجاعانه آن را بیان می‌کند. او باور دارد که صداقت با مردم، سرمایه‌ای ارزشمندتر از هزاران وعده تحقق‌نیافته است.

در میدان مطالبه‌گری نیز زبانش لکنت ندارد. هر جا حقی از مردم بر زمین مانده باشد، بی‌پروا آن را مطالبه می‌کند. برای رفع مشکلات مردم، گاه با مدیران دستگاه‌ها با صلابت و قاطعیت سخن می‌گوید و از کوتاهی‌ها نمی‌گذرد؛ اما همین مرد مقتدر، هنگامی که در برابر مردم می‌ایستد، سراسر تواضع و فروتنی است. انتقاد می‌شنود، گلایه‌ها را تحمل می‌کند و از شنیدن شکوائیه‌ها هراسی ندارد؛ چرا که خود را خدمتگزار مردم می‌داند، نه حاکم بر آنان.

در روزهایی که کشور شرایط دشوار و ایام پرالتهاب جنگ تحمیلی را پشت سر گذاشت، او نیز آرام ننشست. روزها در میدان خدمت، پیگیر مسائل مردم و امور شهرستان بود و شب‌ها در خیابان‌ها و محلات، در کنار مردم حضور داشت؛ حضوری که بیش از هر سخنی، نشان‌دهنده احساس مسئولیت و همدلی او با جامعه بود.

بی‌تردید همه مشکلات یک‌شبه حل نمی‌شوند و بسیاری از موانع ریشه در شرایط کلان کشور دارند؛ اما مردم قدر تلاش صادقانه را می‌دانند. آنان می‌بینند که فرماندارشان آمده است تا بشنود، ببیند، پیگیری کند و برای حل مشکلات از هیچ تلاشی دریغ نورزد.

شاید راز محبوبیت چنین مدیرانی در همین نکته نهفته باشد؛ اینکه پیش از آنکه مسئول باشند، همراه مردم‌اند؛ پیش از آنکه دستور بدهند، گوش می‌دهند؛ و پیش از آنکه از مردم انتظار داشته باشند، خود را در برابر آنان مسئول می‌دانند.

کاظمی نشان داده است که مدیریت موفق، نه در فاصله گرفتن از مردم، بلکه در میان مردم بودن معنا پیدا می‌کند؛ همان‌جا که امید متولد می‌شود، اعتماد شکل می‌گیرد و خدمت رنگ حقیقت به خود می‌گیرد.

مردم قدرشناس‌اند؛ خوب می‌دانند که همه مشکلات با یک امضا و یک دستور حل نمی‌شود، اما آنچه در دل‌ها ماندگار می‌شود، صداقت در گفتار، اخلاص در عمل و قدم‌هایی است که برای خدمت برداشته می‌شوند. روزی که گرد و غبار مسئولیت‌ها فرو بنشیند و نام‌ها از حافظه زمان کمرنگ شوند، بی‌تردید آنچه از کاظمی در خاطر مردمان این دیار باقی خواهد ماند، نه عنوان فرمانداری، بلکه تصویر مردی خواهد بود که خستگی را به جان خرید تا لبخندی بر لب مردم بنشاند؛ مردی که راه‌های سخت روستاها را پیمود، پای درد دل محرومان نشست، اشک‌هایشان را دید، امیدهایشان را شنید و ثابت کرد که خدمت، زمانی معنا پیدا می‌کند که مسئول، خود را از جنس مردم بداند و قلبش برای آرامش آنان بتپد.»

روح الله اسفرم